Het probleem
Elke lading container-, schroot- en bouwafval in het Verenigd Koninkrijk reist mee met een afvalbon, een “waste transfer note”. Decennialang was dat een papieren formulier, en het land schakelt nu over op digitale opvolging.
Veel van die bedrijven zijn klein: zelfstandigen met één vrachtwagen, familiebedrijven in containerverhuur, regionale vloten van twee tot twintig voertuigen. De meeste werkten nog met doorschrijfboekjes en een archiefkast op het depot.
Het idee was een app die werkt zoals het werk zelf: buiten, in de regen, in kelders zonder bereik, met handschoenen aan.
Wat ik bouwde
Een handtekeningketen in vier stappen die een lading volgde van producent (de werf, het kantoor, de fabriek) naar vervoerder (de chauffeur) naar ontvanger (het overslagstation), en daarna in een doorzoekbaar archief.
- Werkt zonder bereik. Een chauffeur kon een lading opnemen, tekenen en doorgeven aan de volgende partij zonder enig signaal. De keten kwam weer gelijk te staan zodra iemand opnieuw online was.
- Afvalcodes opzoeken. Slim zoeken in de Europese afvalstoffenlijst, met verstandige standaardkeuzes voor de meest voorkomende ladingen.
- Gevaarlijk afval. Bevatte een lading gevaarlijke stoffen, dan maakte de app de extra begeleidingsbrief aan, met de juiste handtekeningen op het juiste document.
- Exports. Pdf’s voor elke partij en de kwartaalaangiftes die vervoerders vroeger met de hand samenstelden.
Hoe ik eraan werkte
Ik deed alles zelf: de mobiele app, het webdashboard voor vlootbeheerders, het datamodel, de back-end en de support-inbox. Ik zat in gesprekken met chauffeurs en paste dingen aan als ze zeiden dat iets in de cabine niet werkte.
Hoe het afliep
Ik werk niet meer aan WTN App en de app wordt niet meer onderhouden. Ze blijft hier staan omdat het echt werk was, en omdat veel van wat ik leerde over synchroniseren en software voor op het terrein hier vandaan komt.