Wat ik leerde van WTN App

WTN App was mijn eigen product: digitale afvalbonnen voor Britse producenten, vervoerders en ontvangers. Het bouwen lukte, en veel van wat ik weet over synchroniseren en over software voor op het terrein komt hiervandaan. Verkopen lukte niet. Synchroniseren betekent dat verschillende toestellen en de server dezelfde gegevens krijgen, ook als ze niet tegelijk online zijn.

Voor wie ze bedoeld was

Elke lading container-, schroot- en bouwafval in het Verenigd Koninkrijk reist mee met een afvalbon. Decennialang was dat een papieren formulier, en het land schakelt over op digitale opvolging. Veel van die bedrijven zijn klein: zelfstandigen met één vrachtwagen, familiebedrijven in containerverhuur, regionale vloten van twee tot twintig voertuigen.

Het idee was een app die werkt zoals het werk zelf: buiten, in de regen, in kelders zonder bereik, met handschoenen aan.

Wat ik bouwde

Een handtekeningketen in vier stappen die een lading volgde van producent (de werf, het kantoor, de fabriek) naar vervoerder (de chauffeur) naar ontvanger (het overslagstation), en daarna in een doorzoekbaar archief. De app kon zoeken in de Europese afvalstoffenlijst, met verstandige standaardkeuzes voor de meest voorkomende ladingen. Bevatte een lading gevaarlijke stoffen, dan maakte ze de extra begeleidingsbrief aan. Elke partij kon een pdf krijgen, en vervoerders kregen de kwartaalaangiftes die ze vroeger met de hand samenstelden.

Ik deed alles zelf: de mobiele app, het webdashboard voor vlootbeheerders, het datamodel, de back-end en de support-inbox. Wat in die inbox binnenkwam, kwam dus terecht bij dezelfde persoon die de code schreef. Ik zat ook in gesprekken met chauffeurs, en ik paste dingen aan als ze zeiden dat iets in de cabine niet werkte.

Hoe het werkte zonder bereik

Een chauffeur kon een lading opnemen, tekenen en doorgeven aan de volgende partij zonder enig signaal. De keten kwam weer gelijk te staan zodra iemand opnieuw online was.

De overdracht liep via een QR-code die maar kort geldig was. Daarin zat het nummer van de keten en een controlegetal, berekend uit de gegevens van de producent op dat moment. De vervoerder scande die code zonder netwerk. Met zo’n controlegetal kan je later nagaan of de gegevens nog dezelfde zijn.

Elke keten had een logboek waarin alleen nieuwe regels bijkwamen. Bestaande regels werden niet overschreven. De server haalde uit dat logboek de actuele stand van de keten, en op de telefoon stond een kleine databank, zodat de app bleef werken zonder verbinding.

Per rol lag vast wat je mocht aanpassen. Producenten bewerkten producentvelden en vervoerders vervoerdersvelden, en niemand kon opnieuw tekenen voor iemand anders. Twee partijen die offline werken, kunnen zo niet aan hetzelfde veld zitten.

Op elk scherm stond een badge met drie toestanden: lokaal opgeslagen, naar de server verstuurd en bevestigd door alle partijen. Zo zag je hoe ver je wijziging geraakt was.

Voor eigenaars staat dit uitgelegd in Een app die werkt zonder bereik, en voor ontwikkelaars in Offline-first op mobiel.

Hoe het afliep

Mensen begonnen zich aan te melden, maar ze gingen niet door het hele platform. Waarom niet, heb ik nooit ontdekt. Er was wat tractie, maar nooit wat ik ervan verwacht had. De verkoop volgde niet, ik had geen zin om de telefoon te nemen en te beginnen bellen, en na een tijd verloor ik mijn interesse. Ik werk er niet meer aan en de app wordt niet meer onderhouden.

Wat ik nu anders zou doen

Ik zou eerst een verkoper in het Verenigd Koninkrijk zoeken als partner: iemand die de taal en de communicatie op zich neemt, de afvalsector kent en de outbound doet, want ik denk dat daar meer van nodig was. Waarom mensen afhaakten, weet ik nog altijd niet, dus of dat genoeg was geweest, kan ik niet zeggen.